Geloof te midden van verwoesting: Dr. Anzhele Mnatsakanyan over hoop, vrede en de ziel van Armenië

In de schaduw van het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan, waar verdrijving en culturele uitwissing de ziel van een oeroud volk bedreigen, verschijnt Dr. Anzhele Mnatsakanyan als een baken van onwankelbare hoop. Als wetenschapper, docent en humanitair van Armeense en Assyrische afkomst, confronteert zij verlies met serene vastberadenheid. “Hoop,” verklaart zij, “is sterker dan haat.”

Een reis over continenten en overtuigingen

Het pad van Dr. Mnatsakanyan loopt van het hart van Armenië naar de intellectuele centra van Europa en weer terug. Geboren in Jerevan, volgde zij hogere studies in het buitenland, behaalde een masterdiploma en keerde terug voor haar PhD. “Mijn horizon verbreden was essentieel,” zegt zij, “maar mijn drijfveer komt uit zelfredzaamheid door ijver en een diepe toewijding aan humanitarisme. In dit veld help ik een veiligere, betere wereld te smeden.”

Aan de Staatsuniversiteit van Jerevan vormt zij jonge geesten niet alleen met feiten, maar met de kunst van het onderzoeken. “Ik stimuleer kritisch denken getemperd door empathie,” legt zij uit. “Mijn aanpak combineert westerse strengheid met oosterse introspectie – onderwijs als gesprek, geen college.”

Gevormd in de vlammen van conflict

Oorlog is voor Mnatsakanyan geen ver concept; het is de onderstroom van haar leven. “Ik ben geboren te midden van één oorlog en heb er zes doorstaan,” deelt zij. “Ik heb mijn vader verloren, mijn neef – de helft van mijn familie. Geen kind zou zulke pijn moeten dragen.”

Toch krijgt bitterheid geen voet aan de grond. In plaats daarvan omarmt zij veerkracht. “Deze beproevingen hebben mij volharding en dankbaarheid geleerd voor de eenvoud van het leven: een dageraadhemel, de dwaaltochten van een zwerfkat. Zij bevestigen de volharding van schoonheid te midden van puin.”

Haar humanitaire inspanningen richten zich op de kwetsbaarsten – oorlogswezen. “Ik geef wat ik ooit zelf verlangde: koesterende zorg, stabiliteit en hernieuwde hoop.”

Genezing van een gebroken samenleving

Armenië balanceert op de rand, getekend door de massale exodus uit Nagorno-Karabach in 2023, die in enkele dagen meer dan 120.000 zielen ontwortelde. Politieke scheuringen en economische ellende verergeren het trauma. “Armeniërs zijn van nature warm en gemeenschapsgericht,” merkt Mnatsakanyan op, “maar decennia van strijd en verdeeldheid eisen collectieve genezing – door empathie, open dialoog en gedeeld bestaan.”

Collectief verdriet en oproep tot gerechtigheid

De oorlog van 2020 markeerde een diepe breuk, eiste duizenden jonge levens en etste verdriet in elk huishouden. “Armeense krijgsgevangenen kwijnen weg in illegale Azerbeidzjaanse detentie,” merkt zij op. “Onze millennia-oude kerken liggen verwoest of ontheiligd. Verdreven in de jaren 1980-1990 en opnieuw in de jaren 2020, smachten Armeniërs naar hun vaderland en zelfbeschikking.”

Haar oproep aan de wereldgemeenschap is ondubbelzinnig: “Echte vrede vereist waardigheid, geworteld in respect en gerechtigheid. Alleen dan zal zij standhouden.”

De oude wortels van het christendom in Armeense bodem

Geloof verankert Mnatsakanyan te midden van onrust. “Als ’s werelds eerste christelijke natie draagt Armenië dit erfgoed in haar aderen,” bevestigt zij. “Net als Christus’ offer voor de mensheid, heeft mijn volk vaak in stilte geleden – door genocide, oorlog en vervolging.” Haar Assyrische wortels verdiepen deze band met het vroege christendom nog verder; Assyriërs vormen een van de oudste christelijke gemeenschappen ter wereld, met een gedeelde geschiedenis van veerkracht tegen uitwissing en verdrijving.

Mnatsakanyan betreurt de mondiale onverschilligheid voor de vernietiging van Armeens erfgoed en de vervolging van christenen in de regio. “De stilte doet pijn. Het verlies van onze kerken is niet alleen een Armeense tragedie, maar een verlies van gedeeld christelijk erfgoed.”

Toch blijft haar geloof ongeschokt. “Voor mij is christen zijn niet alleen geloven, maar kiezen voor goedheid en waarheid, zelfs als dat moeilijk is. Mijn geloof leert mij mededogen te tonen – voor ieder lijdend mens, ongeacht achtergrond.”

Een toekomst in vrede

Haar droom is zowel persoonlijk als universeel. “Ik hoop dat toekomstige kinderen opgroeien zonder angst, in een Armenië dat sterk, veilig en vreedzaam is. Ik wil niet langer slechts overleven, maar leven.”

Met kalme overtuiging voegt zij toe: “Mijn grootste wens is dat mensen Armenië bezoeken niet uit medelijden, maar uit bewondering – om te zien waar de geschiedenis van het christendom begon.”